Peter Kirkland กับห้องแห่งความเกรียน

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งจะได้มาสอนชาวต่างชาติทำกระทง

นี่คงเป็นเพราะเห็นท่าทีหมกมุ่นอยู่กับการพับอะไรบางอย่างในมือของครูชาวต่างชาติเมื่อวานก่อน

เลยอดทักออกไปไม่ได้

-

"พับอะไรอยู่รึขอรับ คุณครู" ช่างน่าประหลาดที่ฝ่ายนั้นเหมือนจะรีบกำแน่นก่อนซ่อนไปด้านหลัง

-

"ไม่มีอะไรหรอกครับคุณโกษฐ์" คำพูดดูจะไม่เป็นผลนักเมื่อคู่สนทนาก้มลงไปหยิบผลงานชิ้นเก่าที่สุมอยู่ข้างตัว

มาดูเสียแล้ว

-

"ครูคาร์ลพับใบตองอยู่รึขอรับ เห็นทีน่าจะเป็นกระทงเพื่อไปลอยในคืนวันพรุ่งแน่ๆ"

-

"เห็นทีจะได้พับจรวดไปลอยมากกว่าครับ ง่ายกว่ากันเยอะเลย" ชูจรวดใบตองในมือให้อีกฝ่ายดู 

-

"แล้วคุณโกษฐ์ไปลอยกระทงลอยที่ไหนครับ"

-

"ยังไม่ได้คิดเลยครับ แต่กระผมว่าจะทำกระทงวันพรุ่งนี้ อย่างไรไปทำด้วยกันไหมขอรับ" ไม่รู้อะไรดลใจให้เอ่ย

ปากชวนอีกฝ่ายมาทำกระทงที่บ้าน ทั้งที่ไม่ได้ชวนใครหรือมีใครมาเยี่ยมเรือนนานมากแล้วแท้ๆ เกือบจะเรียกได้ว่าเป็นเรือนปิดเลยก็ว่าได้ด้วยความที่ไม่ชอบความวุ่นวาย อีกทั้งจากความเอาจริงเอาจังในหน้าที่การงานก็ชวนให้ไม่ค่อยมีผู้คนอยากคบค้าด้วยเท่าไหร่นัก

แต่ทุกอย่างย่อมมีการเปลี่ยนแปลง...ไปตามกาลเวลา  

-

บางทีลอยกระทงครานี้อาจจะเป็นการดีที่จะได้เริ่มทำสิ่งใหม่ๆ

หลังจากนั้นก็จำได้ว่าคุยสัพเพเหระกันอีกหลายเรื่อง อาจจะพูดได้ว่านี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้พูดกับอีกฝ่ายนานขนาดนี้ ก่อนจบลงที่คำสัญญาว่าพรุ่งนี้จะให้บ่าวไปรับครูมาจากที่โรงเรียน

 ....................................................................................................................

-

ลอยกระทง คืนเพ็ญเดือนสิบสอง  

ไม่ได้ลอยกระทงมากี่ปีแล้วนะเรา ทั้งๆที่อยู่ริมแม่นํ้าแท้ๆ น่าเสียดายนัก หน้าที่ข้าราชการที่รัดตัวอยู่ทุกเวลาก็พาลให้เหนื่อยสายตัวแทบขาด แถมไอ้เราก็ไม่มีคู่ควงจะไปลอยเสียด้วยสิ แต่ปีนี้มันไม่เหมือนเดิม ถือโอกาสไปลอยปล่อยสิ่งเก่าๆออกไป รับสิ่งใหม่ๆเข้ามาก็ไม่เลว

เสียงบ่าวในเรือนตะโกนบอกให้ทราบเป็นเลาๆว่ามีแขกมาเยือนเรือนได้ตัดห้วงความคิดไปเสีย

-

"เชิญเข้ามาในเรือนก่อนเถิดขอรับครูคาร์ล" ยกมือกระพุ่มไหว้ครูชาวต่างชาติที่เดินเข้ามาในบริเวณเรือนชาน

-

"สวัสดีครับ คุณโกษฐ์ วันนี้ต้องขอรบกวนหน่อยละครับ" ชาวต่างชาติถอดหมวกออก

-

"ขึ้นบนเรือนได้ก่อนเถิดขอรับ ข้างนอกวันนี้อบอ้าวนัก" ทักทายกันพอเป็นพิธีแล้วจึงเดินขึ้นกระไดไปชั้นบน

-

"เชิญรับนํ้าฝนเย็นๆก่อน ส่วนนี่ขนมปลาแนมขอรับ" มือส่งขันนํ้าใบจ้อยให้แขก ก่อนเลื่อนขนมในจานส่งตาม

-

"แล้ววันนี้ครูจะไปลอยที่ไหนรึขอรับ"

-

"ลิตเติ้ลวังริมนํ้าของคุณเอเดรียน ถ้าคุณโกษฐ์ไม่มีธุระที่ไหนก็ขอเชิญไปลอยด้วยกันด้วยนะครับ"

-

คำชวนของผู้มาเยือนทำให้ชะงักไปพักหนึ่ง

ธุระหรอกหรือ จะไปมีได้อย่างไรเล่าในเมื่อถูกย้ายเข้ากรมรองานแล้วแบบนี้

ช่างน่าขันนัก...ในฐานะข้าราชการแล้วการย้ายเข้ามาอยู่ในกรมนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับถูกปลดออกจากตำแหน่งเลยสักนิด ในเมื่อหน้าที่ต่อจากนี้คือการนั่งรออยู่เฉยๆ จนกว่าจะมีตำแหน่งหน้าที่ใหม่มอบหมายมา

แค่เพียงผู้กุมอำนาจด้านบนเปลี่ยนมือ ลูกสายด้านล่างก็เปลี่ยนผลัดตามอำนาจนายไปด้วย
อำนาจ วาสนา ฐานะ เงินตราไม่มีสิ่งใดจีรังเที่ยงแท้

-

โกษฐ์ยิ้มขื่นๆ ก่อนตอบคำ"ถ้าไม่เป็นการรบกวน กระผมก็ไม่ได้มีธุระไปไหนอยู่แล้วละขอรับ"

-

"ดีเสียอีกเพื่อจะได้ไปลอยเอาความทุกข์ ความโศก สิ่งร้ายๆออกไป รับสิ่งใหม่ๆเข้ามา"

- 

"ชาวสยามไม่ได้ลอยเพื่อขอขมาพระแม่คงคาหรอกรึครับ?"

-

"ก็มีด้วยกันหลายเหตุนะขอรับ ส่วนมากก็เพื่อขอขมาพระแม่คงคาในส่วนที่ทำไม่ดีต่อท่าน บ้างก็ถือว่าการลอยจะ

นำสิ่งไม่ดีออกไปเหมือนการลอยบาปเคราะห์ของแขกพราหมณ์ บ้างก็ว่าสักการระบูชาเทพยดา หรือถ้าหนุ่มสาวอาจจะไปลอยเพื่อเสี่ยงทายความรักก็ว่าไปขอรับ"

-

"ถือเป็นความรู้ใหม่ของผมเลยครับ ผมนึกว่าชาวสยามลอยเพื่อขอขมาพระแม่คงคาเพียงอย่างเดียวเสียอีก พูดไปก็น่าอาย อยู่สยามมาหลายปีก็พึ่งจะมาลอยเอาปีนี้ละครับ"ครูหนุ่มยิ้มอาย ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยเบาๆ

-

"ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอกขอรับ กระผมก็ไม่ได้ลอยมาหลายปีนัก ตั้งแต่ยังจำได้นี่ครั้งสุดท้ายน่าจะตั้งแต่ตอนไว้จุกเลยมัง..."

นานเท่าไหร่แล้วตั้งแต่ยังมีน้องหญิงตัวน้อยๆไปลอยด้วยกัน...

ทุกปีตอนนั้นจะต้องมานั่งดูบ่าวสาวๆนั่งเจียนใบตอง เก็บดอกไม้ บ่าวชายตัดต้นกล้วย เขากับน้องหญิงวิ่งเล่นกันเสียงดังอยู่บนเรือนให้มารดาต้องเรียกไม้เรียวมาเสมอๆ วันเวลาแห่งความสุข

-  

"คุณโกษฐ์ เป็นอะไรรึเปล่าครับ" ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัยที่เห็นอีกฝ่ายนิ่งไปนาน

-

"ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีคิดอะไรนิดหน่อยเพลินๆไปเท่านั้น นี่ก็บ่ายมากแล้วรีบทำกันดีกว่าครับเดี๋ยวจะไม่ทันคํ่านี้"

-

เมื่อเห็นอีกฝ่ายตัดบทเช่นนั้น แม้จะพอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดอะไรนิดหน่อยแบบที่บอกแน่แต่ไอ้เขาก็ไม่ได้สนิทสนมกับชาวสยามตรงหน้ามากพอที่จะดูออกว่าอีกฝ่ายคิดอะไร มือเอื้อมไปหยิบต้นกล้วยที่ถูกฝานกลมไม่หนาไม่บางมาอันหนึ่ง

-

"นั่นฐานกระทงครับ ระวังยางเลอะเสื้อนะขอรับ"รีบกล่าวเตือนออกไป

-

"ส่วนใบตองนี่กระผมให้บ่าวเจียไว้ให้แล้ว เดี๋ยวเรามาพับใบตองให้เป็นทรงกลีบผกากัน" สาธิตวิธีพับใบตองในมือให้กลายเป็นทรงกลีบผกา ก่อนให้ไม้กลัดกลัดไว้ให้อยู่ทรงแล้วยื่นให้อีกฝ่าย

-

๑

๒

๓

๔

๕

ภาพกระทงใบตองกลีบผกา

"แบบเดียวกับที่ธีโอพับเลยนี่นา ขอช้าๆ อีกสักทีเถอะครับ"

-

"..แต่จะว่าไปไม่มีง่ายกว่านี้แล้วรึครับ"ครูหนุ่มเริ่มอวดโครญ

- 

"นั่นน่าจะง่ายที่สุดแล้วละครับ นอกจากนี้ก็มีแบบกลีบกุหลาบ และแบบหัวขวาน"ว่าไปพลางมือก็เริ่มพับตามแบบต่างๆให้ดูไปเรื่อยๆจนครบ

-

"ถ้าง่ายกว่าสามแบบนี้ครูคงต้องลอยโดยปักเทียนไว้บนฐานกาบกล้วยแล้วละขอรับ" รอยยิ้มขำปรากฏบนใบหน้าของอดีตข้าราชการกรมท่า มีคนมาคุยด้วยก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องนั่งคิดมาก บางทีการลอยกระทงครั้งนี้อาจจะช่วยพาสิ่งร้ายๆออกไปได้ดีกว่าที่คาด 

-

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็กินเวลาทั้งบ่ายหมดไปกับการพับใบตองและการประดิษฐ์กระทง

.....................................................................................................................................

 

ปัจฉิมลิขิต ครูคาร์ลจะทำกระทงสำเร็จไหม

หน้าตากระทงจะออกมาเป็นอย่างไร ครึ่งหลังไปพบกันที่วังริมนํ้าของคุณเอเดรียนนะขอรับ